paranoic.flog.pl

powinnam dawno to zrobić. powinnam, ale nie miałam do tego powodu. teraz.. kiedy stało się coś co złamało mnie na pół, wbiło się prosto w moje serce muszę i chcę zakończyć floga. już od dłużego czasu nie czerpałam przyjemności z dodawania tutaj zdjęć, opisywania co się dzieje. robię to ostatni raz.
dziś, od wyjścia ze szkoły nie potrafię poradzić sobie z bitwą myśli w mojej głowie. nie potrafię poradzić sobie ze łzami lejącymi się wraz ze wspomnieniami, które towarzyszą mi z każdym spojrzeniem na te przepełnione energią zdjęcia.. na ten wyraz twarzy. wyraz twarzy wesołka, człowieka słoneczka, wiecznie zadowolonego z praktycznie każdej chwili. nie mogę zrozumieć.. czemu ludzie potrafili doprowadzić go do tego? czemu nie mają tolerancji? gdzie to sumienie i szacunek, o którym ciągle wspominacie? nie ma.. nie ma kultury, ogłady i jakichkolwiek uczuć. myślałam, że to ja mam pecha. że to, iż do mnie nikt nie podejdzie i nie powie w twarz co myśli jest czymś dziwnym, śmiesznym. przekonałam się, że jednak nie. nie w ten sposób chciałam.. teraz, nie radzę sobie z niczym. nie umiem nawet nalać sobie herbaty tak, aby jej nie rozlać, nie umiem spakować się do szkoły tak, żeby książki nie wypadły mi z ręki. 
za błędy się płaci.. ale jaki on popełnił? był zwyczajnie inny, nieważne w jakim znaczeniu tego słowa. różnił się od nas i to go zniszczyło. to ta słynna sprawiedliwość? nie, zdecydowanie nie. bo czemu ktoś ma szanować byt drugiego człowieka.. przecież każdy ma żyć tak jak ja chcę, każdy ma się mi podporządkować, a jeśli nie to go zniszczę psychicznie. bardzo współczuję osobom, które właśnie w ten sposób podchodzą do życia i znajomych. szkoda, że wasi przyjaciele nadal przy was stoją ze względu na strach. nikt nie jest lepszy przez to, że powie coś na drugiego. zajebistością byłoby, gdyby każdy kto mówi za plecami umiał to samo powiedzieć prosto w oczy. i to nie wy tacy jesteście. on się stawiał, dzięki czemu był dla mnie wzorem. stawiał się temu jak oczerniali go inni. miał więcej odwagi niż każdy z was razem wzięty. świat stracił na swojej wartości. stracił człowieka, który dawał tyle pozytywnej energii nam wszystkim, że to nie mieści się w głowie. nawet wrogowi nie życzę tego co przytrafiło się tej wyjątkowej osóbce. straszna sprawa, naprawdę tragiczna. nie mam siły wytrzymać z myślą, że nigdy już nie spojrzę na ten słodki uśmiech, a nawet "słit focię". będzie widniała tylko w mojej pamięci. cholera.. no nie da się zapomnieć tylu rzeczy przekazywanych przez nawet najkrótsze słowa. przecież.. one liczą się najbardziej. jest mi przykro.. jest mi tak przykro, że kiedy usłyszałam pierwszy raz tą wiadomość od Wiktorii poczułam jak coś w środku się skręca, a serce zaczyna bić z dwukrotnym przyspieszeniem. miałam nadzieję, że to tylko żart.. że to coś co ktoś sobie wymyślił, aby zwrócić uwagę większości. jednak nie, to była prawda, z którą pewnie wiele osób się nie pogodzi, bo to naprawdę trudne. trudniejsze niż wszystkim się wydaje. widzę jeszcze te słowa kiedy martwił się kiedy będą nowe zdjęcia. czemu to spadło tak nagle? czemu bez przygotowania?
wypisałam co przyszło mi do głowy. mimo wszystko.. zatęskniłam, szybko.. bardzo szybko zatęskniłam i to potrwa. nie będzie uśmiechu, nie po tym. teraz milczenie, które towarzyszy nam wszystkim. nawet, gdy chce nam się krzyczeć z bólu.
to ta część, w której się żegnam.. życzę szczęścia każdemu kto to przeczyta i rada: zanim coś zrobicie lub powiecie zastanówcie się, bo ktoś może przez waszą głupotę popełnić duży błąd, okropną rzecz, może naprawdę cierpieć. nie chcielibyście tak.